در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه سرخست و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها، همچون انبوه عزاداران

لحظه ی باریدن را گوئی منتظرند...

مدام این شعر توی ذهنم میچرخید  که از شهر خارج شدیم .کم مونده بود به میعادگاهی که همه یه روز حتما اونجا میرن. دلم خیلی تنگ شده بود در  عین حال از دیدن وحشت داشتم . دو حس کاملا متفاوت برای دیدن و ندیدن . اما خب یک ساعت پیش تصمیم گرفته بودم که با واقعیت کنار بیام . چیزی در حدود 10 دقیقه از راه باقی مونده بود. با یه نفس عمیق خودمو جمع و جور کردم و منتظر موندم که برسیم.

بلاخره اتوبوس وایستاد. باز فضای حاکم یه دست سنگین شد روی قفسۀ سینه ام و ،  بغض !

هنوز دو قدم بیشتر نرفته بودم که نرمی لبخند خیس خدا رو روی گونه هام حس کردم، پس هنوز دوستم داشت که آرزوم از لب دیوار دلم پرنکشیده بر آورده شد .

آروم به پشت سرم نگاه کردم، شنیده بودم آدم هایی که ترسی از رفتن دارن مدام به پشت سر نگاه میکنن . یعنی من هم میترسیدم ؟

- شاید ،  شاید

ذهنم  اونقدر مغشوش بود که تا چند ثانیه متوجه نشدم یه دختر بچه کوچولو داره چادرمو آروم میکشه که از حلوای نذری توی سینی اش بردارم ، وقتی با زبون شیرین ترکی بهم حلوا تعارف کرد نمیدونم چرا بر خلاف همیشه که چندان حوصلۀ بچه ها رو ندارم جلوش زانو زدم و آروم صورتشو بوسیدم .متعجب از کارم دویید پیش مامانش ، با خودم گفتم : " کودکی فرشته ایست که به موازات رشد پاها بالهایش تحلیل میرود "

دنبال قطعه ای که مامان بزرگم توش آروم گفته بود گشتم . امیدوار بودم قطعه کناریش هنوز خالی باشه و بتونم دوباره -برای حتی چند دقیقه- توش آروم بگیرم  .

آروم آروم جلو میرفتم و روی سنگ قبر ها رو میخوندم ،بعضی از سنگها خالی از هر نشونی بود . یهو دم پای شلوارم خیلی بی خود به یه قبر گیر کرد و کمی  پاره شد . وایستادم ، به جایی که شلوار رو پاره کرده بود نگاه کردم،چیز منطقی برای این اتفاق پیدا نشد . نشستم ،شاید میخواست که یادی از او هم کرده باشیم . براش فاتحه خودنم و روی قبر رو که در اثر نم نم بارون گِلی شده بود پاک کردم  . متولد 1356، تاریخ فوت 1376. با یه حساب سرانگشتی کوچیک به سنش رسیدم . درست توی 20 سالگی . در واقع  من یک سال از اون بزرگتر بودم. دوباره با خودم زمزمه کردم " همه چیز نشانه است ،  تنها کافیست عمیق تر بنگری ".با افسوس به راهم ادامه دادم .

قبر کناری پر شده بود. یه زن جوون با بچه اش ،خنده ام گرفت .آخه همیشه این حس رو داشتم که یه روز درست مثل همین زن میمیرم . حالا اون درست جایی خوابیده بود که یه روز من خوابیده بودم ، اما چقدر فرق بود بین خواب و من خواب او.

دوربین رو درآوردم  که عکس بگیرم اما حس قشنگی بهم نداد ، گذاشتمش سر  جاش .

نشستم کنار قبر مامان بزرگم ، هنوز بوی تنش رو حس میکردم، حرفاش تو گوشم مدام میپیچید و همینطور خنده های خودم از سادگی حرفهاش ، هنوز صدای ناله هامو  وقتی بابا گذاشتش توی قبر میشنیدم .

یاد دایی عذابم می داد وقتی  با اون ذهن مجنونش گریه میکرد و میگفت : "حالا که اون نیست من دیگه هیچ کسی رو ندارم " خیلی آروم گفتم مامان بزرگ ! دایی دیگه هیچ کسی رو نداره ها ،هیچ کس. یعنی الان داره چی کار میکنه ؟

دایی ، چند بار این کلمه رو تکرار کردم؟ نمیدونم .کلمه ای که هیچ وقت تعریفی ازش نداشتم و یا شاید بهتره بگم تعریفم خیلی متفاوت تر از بقیه بود. اما هنوزم دستای دایی تو ذهنم زنده است. دستایی که هیچ وقت حسشون نکردم و شاید تو وجود کسای دیگه دنبالشون گشتم .

دیگه خیس خیس شده بودم. هم از ذهن گریانم، هم لبخند خیس خدا .

زیر چشمی دنبال یه قبر خالی میگشتم ، اما اون دورو برا چیزی نبود . بلند شدم، چادرم کمی گلی شده بود ، اینجا  چه حس بی تفاوتی به آدم میداد ، در قبال مشغولیت های ذهنی زندگی روزمره ات .

گشتم، اما قبر خالی گیر نیاوردم ، دست از پا درازتر، هلک هلک خودمو به اتوبوس رسوندم  . قبل از سوار شدن دوباره به پشت سرم یه نگاه انداختم ، انگار اینبار هم میترسیدم. اما ترس از به جمع زنده هایی پیوستن که خیلی وقت پیش برام مرده بودن !