همه چيز درست مثل سمفوني بي رنگ احساست بر مدار زمان حك شد .امـّا من كه گفته بودم حسرتم از روزهاي رفته تنها قطره اشكيست بر رد پاي نجواي آخرت و ديگر هـيـــــچ .پس چرا هنوز از زمان ِ بي زماني مي نالم كه هرگز از مجاز خود به واقع بدل نشد ؟ چرا هنوزچشم بر پنجره اي كوچك اما دلنشيني دارم كه چشمانت را بر سياهي لحظه هايم بدوزد ؟ چرا هنوز نقاشي طعم نگاه باراني ات را در سطر سطر نيمه سيبي گاز زده بر آينهء صداقت مي آويزم ؟ چرا هنوز بر حساب همان منطق بي منطقي باورم بر اين است كه " آشنايي نه غريب است كه دلسوز منست ؟ "

آي ! منم تنها عابري از كوچه پس كوچه هاي مه آلود ابهام ؛ مي شناسي  ؟  "ه " " چه تمناي محالي؛خنده ام مي گيرد "

غريبه اي كه در مه گم شد ، و سالهاست روايت حضورش را بي پروانه مي سوزد