نه! سعی بی خود نکن، چیزی به آغاز بلاهت دوباره ی من نمانده و تو هنوز پشت همان آینه ی لعنتی که نگاهت را از من دزدید جامانده ای.

ببین؛ ببیــــــــــــــن برای چشمانم، نگاهی باقی مانده ؟ نمانده لعنتی، نمانده. باور کن، درست روزی که تاریکی ها رنگها را انکار خواهند کرد، من نیز تو را. باور نمیکنی ؟ دستهایم را باز بگذار تا ببینی میان تلفظ دو هجای مکرر این روزگار- سلام و خداحافظ- کدامین را به امتداد جاده ی مبهم زندگیم پیوند خواهم زد.

وقتی میان کوچه نام خدا را با زیباترین ترانه ی خاموش خود جار زدم و در شگفت از هیبت سکوت، زمزمه -های یکریز آن سوگند دروغ را هجی کردم، نامم را در انتهای همان کوچه های گرسنه تکرار خواهی کرد، تکرار .

امروز آنقدر بزرگ شده ام که بدانم بزرگ شدنت زاده ی چند واژه ی پست چیزی بیش نیست.گمانت از مجسمه ی بلاهتی که ساخته ام بهانه ای برای تجربه ی دوباره ی این فاصله ها باقی مانده ؟ نمانده لعنتی، نمانده. احساس پوچی سالهاست که در من زاده شده ، در تو نیز دیر یا زود زاده خواهد شد . با همان دهان همیشه کج .

من محبوس آه سرد زمینم، و مدتهاست که با دست لجوج زمانه تن به ذلت بودن داده ام . سالهاست دروغ تکراری" همیشه برای بودن بهانه ای هست" را در هنجره ی ناموزون زمان تکرار می کنم.

از دیروز سالی، تصمیم گرفتم که من نیز "عاشق" لحظه های تلخ نبودن معشوقی کمان ابرو با چشمانی براق باشم. - درست از همان پیکره های مزخرف رمان های امروز -   تا ببینم "عشق" ذاتا یعنی چه ؟ آیا در آن می شود سه شنبه ها را دوباره تکرار کرد؛ یا دوشنبه ها را از نو نوشت؟ می شود دنیا را وارونه تماشا کرد ؟ یا با آن مشکل بی نوایی را نوا داد ؟ یا پروانه ها را به سوی کثافت لباس کودک خیابان سوق ؟

می شود ؟ می خواهم تجربه کنم. می خواهم تجربه کنم . می خواهم تجربه کنم. می خواهم تجربه کنم.

معشوقی اگر یافتید ؛ خبرم کنیـــد؛ ترجیحا همان کمان ابرو با چشمانی براق شبیه "تام کروز" ، آخر می خواهم عاشق شوم !!!