باران می زند

و من " اندوه خیــــ ـــــس ناودان را تـاب  نــ می  آ  و  رم"

پرتم می کند

مثل؛ 

مثل ؟                             

مثل رها شدن در سرزمین همیشه

کنار برگ گلی خشکیده از آخرین دیدارها

 - دیدار ؟ -

خط می خورم، به موازات "تو"...   

میان واژه هایی که خوب می دانند "درد" چه رنگیست.

خودکار بیک آبی ام

که بوی "تو" را می گیرد

هم بال کلاغ هایی که این روزها بارشان

قصه هایی است،

که قرار نبوده و نیست پایانی باشد آنها را و خانه ای !

می شوم .

" می خواهم اینجا باشی

کنار همین شعر

نیستی

و

 تـ ـ ـ ـرک می خورم

شبیه تخم کوچک یاکریم زیر ایوان خانه مان...

پ ن :

این روزها میان هجای هر واژه در جنگم!