با وجود تصادف و خراب شدن ماشین و کلی دنگ و فنگ دیگه ؛ که دست به دست هم داده بودن تا به دانشگاه نرسم، دُرست دم در ِ دانشگاه، خوشحال از به موقع رسیدن ؛ خبر ِ غیبت استاد به دلیل سفر رییس جمهوری کلی سرخوشمان کرد، که به به ، از دست تفسیر های مزخرف و ایران کوبی ها و بیسوادیش در حتی پاسخ دادن به این سوال بچه ها که " سانتریفیوژ چیست ؟" و نقد مقالاتی _که فقط در حدّ نشریات محلی هستند_ راحت شدمُ ؛ عزم بازگشت کردم !
تا کیلومتر ها جلوی استانداری پُر بود از آدمایی که زیر بارون ِ ریز پائیزی منتظر احمدی نژاد بودن !!!
تمام حواسم پی آدرسِ توی ذهنم بود ، پی چتر قُراضه ای که طبق معمول فراموش کرده بودم ، کارتی که از حواس پرتی، قسمت مرجع کتابخونه جا گذاشته بودم ، با هر تکون برف پاک کن و پاک شدن شیشه یاد همان "سعادتِ گذرا" ، انار های گندیده ی توی یخچال !! ، عکس ِ گوشه ی ذهنــم.. و ترس از اتفاق مرموزی که مث مرگ ناگریزه !
خفه ام می کرد ..
پ.ن:
- بابا ، همیشه میگه ، یه استاد فیلیپینی داشتن که استعداد خوبی توی تغییر دادن حالت چهره اش در عرض یه ثانیه داشته. اینطور که در حال غش کردن از خنده یهو خیلی رسمی و عادی میشده !
منم گمونم باید این کارو یاد بگیرم.. !!
- خدایا ! یــِ کم ؛ فقــط یــِ کم .. :"(
| + چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388 | | ~ غریبـــه ای از مــ ِــه ~ |
نگـ ـ ـ ـاه ام به دنبال داستان ِ تازه ای نبود ، به دنبال نقش ِ تازه ، بازیگران ِ تازه و حتی سناریویی جدید ؛
نبود..
نه ؛ من اصلا ً نگاه ام اهل بازی نبود
او که بازی ام کرد ، نگـ ـ ـاه ِ مرا نداشت
ندانستی و نمی دانی هنـــ ــوز که آن نگاه ، مال ِ من نبود !
او حیرانی ِ نگاه ِ مرا نداشت صبر ِ نگاه ِ مرا نداشت حسر ت ِ نگاه ِ مرا نداشت عُزلت ِ نگاه ِ مرا نداشت تنهایی ِ نگاه ِ مرا نداشت دوووری ِ نگاه مرا نداشت
نه ؛
او ، نگـ ـ ـ ـاه ِ مرا نداشت .. نداشت
ندانستی و نمی دانی هنـــ ــوز..
پ.ن:
وقتی بعد از هر خراب کاری چشاشو گشاااد میکنه و زل میزنه توی چشاتُ با ذوق از خراب کاریش تعریف میکنه.. دیگه نمیتونی واسَش اخم کنی .. خودشم خوب میدونه وروجک .
| + سه شنبه دوازدهم آبان 1388 | | ~ غریبـــه ای از مــ ِــه ~ |
افرادی از جاندارانی که بتوانند با شرایط زندگی و محیط بیشتر سازگاری نمایند؛ در میدان حیات چیره می گردند و به تولید مثل ادامه می دهند، اما جاندارانی که نتوانند قابلیت سازگاری بدست آورند نابود می شوند؛ بنابراین گروه نخست به صورت نوع غالب در می آید.
منشاء انواع- داروین
دیگر بی خیالم ؛ دیگر از 15 ساعت درس خواندن هیچ خبری نیست.. قابلیت سازگاری را بدست آورده ام و فرایند "انتخاب طبیعی" داروین را با حالتی بسیار طبیعی تر انتخاب کرده ام
.دیگر گور ِ بابای " ارشد " و امیدواری اساتید !
دیگر پای سیستم می نشینم و به آینده ی بدون[...] فکر میکنم.
علاقه ای به "جامعه روز به روز بهتر میشود
/ اسپنسر "ندارم. "دریچه ی اطمینان / کوزر" را به باد استهزاء میگیرم و همچنان زبان غیر کلامی ام را دشوار تر از سابق میکنم .. لااقل سر جایش مانده ؛ غرورم که !" اینجا راحتم ؛ دیگر تو تنها نیست
"وقتی همه ی جهان صحنه ی نمایش است و همه ی مردان و زنان فقط بازیگرانند
*، من "چرا نقش*بازی نکنم ؟"وقتی زندگی بیش از آنکه از سر اصول عقلانی باشد ، متاثر از جبر و فشار عمومی اطرافیان است.. چرا من مطابق آزمایش معروف ِ " اَش "* سرم را به تایید ِ و قبول پاسخ اشتباه پایین نیاورم ؟
-
آیا واقعیت عینی ای وجود دارد که بتوانم آن را به نحو ذهنی تجربه کنم ؟
پا نوشت:
ــــــــــــــــــــــــــــــ
*
آنچه دلخواه توست - شکسپیر*
مجموعه ای از رفتار های مورد انتظار*
اَش گروه شش نفری از آزمودنی ها را در ردیف جلوی کلاس نشاند و شکل چند خط را با دستگاه نمایش روی پرده ای در مقابل آنها انداخت ؛ و خواست تا از میان سه خط راست ( A . B . C ) خطی را که به اندازه ی خط ( x.) است را مشخص نمایند . جواب درست خط B بود ، اما هر 5 آزمودنی های دیگر که با اَش همکار بودند برای درک این نکته که فردِ بی اطلاع تا چه حد در فشار عمومی قرار گرفته و پاسخ نادرست را می پذیرد .. در میان بهت و ناباوری او از جریان ؛ جواب نادرست می دادند.| + شنبه نهم آبان 1388 | | ~ غریبـــه ای از مــ ِــه ~ |
-"
دستاتو مشت کن ، تا بفهمم چقدر منطقیی!" توی مشتم به همان قلب ِ شکسته فکر میکنم ، کلّـیه های پُر از عفونت ! سنگ ِ 11 میلی !مشتم را فقط برای قطرات بــ اران- م باز میکنم.. درست در آغوش ِ باد ـی که تن ِ غمهایم را با توحُّشی بی سابقه از هم می دَ رَ د..
خیال می کردم با همین چادر سیاه ؛ ملکوت ِ سفید ُ پاکت را میهـ مانــم
- تا هم ّ میشه - ؛ امّـا تنها کولون به دست من بودم انگار !!- " نه ؛ خیلی منطقیی آ ! "
نمی فهمد
از دست دادن ها را ؛
باران توی دست هایم
من تا
آ 3 مان فاصله ها دارم..فرقی هم می کند ؟
دیگر ..
وقتی بـ ا بــ ا گره کراوت یادم می داد
؛ چرا گریه می کرد پس دست هایش ؟مـــاآ می
ی ی ؛ مـــااا می.. ماما ن !-
صدای نشنیده ی من است .. که حالا گم شده توی چشم های بابـــ ـا .. -کی تا اینــ ج ـ ا دویــدم ؟
تو کجایی پس ؟
کجایی پس ؟
پ.ن:
- هیچ مخاطبی ندارد.
| + جمعه هشتم آبان 1388 | | ~ غریبـــه ای از مــ ِــه ~ |
