.. پـ‌رت‌ترین گوشـ‌ه‌ی شــ‌ب

آیا از عطش٬ واژه‌ای بزرگتر نخواهد بود که شاعریم را تمام کرده باشم؟!

captive — Sat, 26 Dec 2009 12:13:02 GMT

حالا نماز سرخ را اقامه کن٬ عاشورا سرآغاز نیایش هستی‌است و تـ‌ـو تنها امامی که با خون وضو گرفته‌ای و عشق را به نمازی ابدی ایستاده‌ای.
ذوالجناح٬ در تکاپوی خویش زمین را به نظاره ایستاده‌است و خون سرخی پیشانی حسین را به زیبایی تفسیر می‌کند.
در کاکلی از رنگ٬ ذوالجناح را پیچیده‌اند و سوارش از اسب به گودال آرمیده است.
حالا به همه‌ی هستی سلام می فرستد و خورشید٬ شعاع سوزانش را بر خاک‌های تشنه می‌دواند تا آب در حقیقت علقمه جاری بماند٬ و مگر نه که آب٬ مهر مادر اوست ؟!
چشم‌های زمین را ببندید و درهای آسمان را باز کنید.
میترسم مادرش بر گودال قتلگاه نظاره کند و آهش تمام زمین را بسوزاند. زودتر پرده‌های آسمان را بکشید و چشم‌های زمین را به آن‌طرف کائنات بچرخانید.

این فرزند فاطمه است..

«برگفته‌ای آزاد از نوشته‌ی دکتر هادی منوری»

تو ٬ بهتـ‌رین آرزویم

captive — Wed, 23 Dec 2009 17:18:18 GMT

هــی !
خوش آمدی ٬ خوش آمدی زمستانــ-‌ــمْ ؛ بـ‌ه این دسـ‌تـ‌‌های همیشـ‌ه تابستان و انگشـ‌تانِ همیشـ‌ه منتظرت ؛ بـ‌ه بـَ‌زم سر بالاییـ‌های همیشه سخت و بی‌احتیاط ِ زندگی‌ام ٬ بـ‌ه مکــعبـ‌های عمود ِ راهـ‌ی کـ‌ه بی تـ‌و دیگر هرگـ‌ز تکـ‌رار نشـ‌د..
تـ‌و را چند سال است کـ‌ه کـ‌م دارم عزیــ‌زکـ‌-ـم ؟ ؛ چند سال است کـ‌ه خاطراتـ‌م را در بطن تـ‌و کاشته‌ام ؟ ؛ چند سال است ؟
کجا مرا جا گذاشتی کـ‌ه بــ‌اد زُلــ‌فـ-ـم را رُبــ‌ود ؟ کـ‌ه سرما طمع کرد بر هـمـ‌ه‌ی وجــودم ؟ کـ‌ه حسرت لانـ‌ه‌ی اشکـهایم شد؟ کجا ؟ کجا ؟
امّـ‌ا ٬ امّـ‌ا من کـ‌ه نامـ-ـم را میـ‌ان گولّـ‌ه‌های برفــی بـ‌ه عمیقـ‌ترین نقطـ‌ه‌ی ذهنت پـ‌رتاب ٬ کرد َم ؟
هـ ِ .. ؛ چــ‌ه مـی دانستم کـ‌ه آنجا سرزمین بعید توست و من مسـ‌افــ‌ر تـ‌نــ‌هایــ-ـ‌ش ..
اَه ؛ چــ‌را دارم دلتنگــ‌ی می‌بافم مـُ‌دام ٬ حالـا کـ‌ه اینجایـ‌ی .. ؟ ؛ حالـا کـ‌ه اینجایـ‌ی .
گیــرم کـ‌ه نشناسـی‌این پـ‌رت‌تـ‌ریـ‌ن گـ‌وشـ‌ه‌ی شب را. گیــرم خبر از دلم نداری. گیــ‌رم کـ‌ه نـ‌دانی نامـ‌ت
تنـ‌ها نـ‌هالِ سـ ِــ‌فیـ‌دِ سرزمین همیشه‌ی من است. گیــرم کـ‌ه نیامده وقـ‌ت رفـ‌تـ‌نــ‌ت می‌رسد باز ..
حالـا ؛ حالـا کـ‌ه اینجایـ‌ی .. حالـا کـ‌ه اینجایـ‌ی .. حالـا کـ‌ه اینجایـ‌ی‌ی‌ی‌ی .. خوش آمدی عزیــ‌زکـ-‌ـم .

۸۸/۱۰/۱

یکی جا زد !

captive — Sun, 13 Dec 2009 16:02:18 GMT

خاطــ‌رم ٬ هرگ‌ز تـ‌و را به هـیـــ‌چ خـ‌دای‌ی نــ-ــخواهـد سِـ‌پــُ ـــ‌رد !

بــِ دعـای پـ‌یــْــ‌ر ز ن - همان پـ‌یــْــ‌ر ز نِ نارنجی - احتیاج داشت . وقتی تمام ه‌ــمِّ خود را جمع کرده بود و روی دو دستش ایستاده و به میله‌ی بالای سرش که آب میشد توی چشم‌هایش و استخوانی در گلویــ‌شان ؛ و استوآر ٬ پشت پلک‌هایش ایستاده بود زُل زُل نگــا‌ه میــکرد به بالا تا . . تا . . تا . . ؛ ‌اَه‌ْ ؛ بــِ‌دعای پـ‌یــْــ‌ر ز ن - همان پـ‌یــْــ‌ر ز نِ نارنجی - احتیاج داشت ٬ تا . .[ ؟ ]

captive — Wed, 02 Dec 2009 18:57:18 GMT

من این دست های احمق را دوست ندارم ؛ دوست ندارم من این دست های احمق را !

SmiLe

captive — Sun, 29 Nov 2009 19:50:18 GMT

همیشه روی گوشه ی دنج و مخفی ِ کاغذهای سفید، عکســِ یک لبخندِ "مهربون" می کشید. درست به همان ترکیــب گمشده ی این روز هـــا..

و هیـــچ دُور ِ آن را با دایــره محـ ـدود نمی کرد؛ دوست نداشت فقط یک قسمت ِ کوچک از آنهمه سفیدی به او لبخند بزند؛ همّه ی مهربانی کاغذ را می خواست.هرچند که آن لبخند کوچک را فقط خودش دیده باشد ، قایمکی !

دیگر حتی نگاهم نمی کنی

captive — Fri, 27 Nov 2009 13:52:18 GMT

همه چيز درست مثل سمفوني بي رنگ احساست بر مدار زمان حك شد .امـّا من كه گفته بودم حسرتم از روزهاي رفته تنها قطره اشكيست بر رد پاي نجواي آخرت و ديگر هـيـــــچ .پس چرا هنوز از زمان ِ بي زماني مي نالم كه هرگز از مجاز خود به واقع بدل نشد ؟ چرا هنوزچشم بر پنجره اي كوچك اما دلنشيني دارم كه چشمانت را بر سياهي لحظه هايم بدوزد ؟ چرا هنوز نقاشي طعم نگاه باراني ات را در سطر سطر نيمه سيبي گاز زده بر آينه ی صداقت مي آويزم ؟ چرا هنوز بر حساب همان منطق بي منطقي باورم بر اين است كه ..

آي ! منم تنها عابري از كوچه پس كوچه هاي مه آلود ابهام. غريبه اي كه در مه گم شد ، و سالهاست روايت حضورش را بي پروانه مي سوزد..

پ.ن :

نمیدانم کدام ~~احمقی~~ پشت ِ چشم های من نشسته است که همه چیز را لو می دهد عوضی !

به جُرم احساســ

captive — Tue, 24 Nov 2009 14:17:18 GMT

آســ ِ ـما ن، دروغـ ْــ کَـثــیفـی بـود

به پــ-ـهـ ْنای حـ ِـماقــ ت های بـزرگـ ِ مــ آ

و ساکـنــ ان آن - قصـّه گویـانِ دروغــ ْگویِ بزرگِ قرنـ ْــ -

گـِلــ ِــ هر قصـّــه را

به دست ِ شیطنـ-ـت ِ نابـــ ِ کودکـ ْـآن ِ کـودنـ ـ-ی می سـ ِـپ ا ر د ن د

تــ ـ ـآ

بیــ حـواسـ ْ ، زیر پایِ بازیــ ـگــوش خــ و د

لــ-ـگــ-ـد مــالــ ْ ،

نُمـ ایـ-ـند

و تــ و ْ !

چـــِ اُم - مـیـد وارانهـ ،

چشمـ انـ ت را

بـــِ پـَ ـهـ نای این آســ ِ ـما ن میـ گشایـ-ی

تــ ـ ـآ

با لحنی کــ ِــدر

انـ ت ـهـآی زنـد ـهـ گـیـ ت را

رقــمــ زَ نــ-د

و بــر فــصـل اولــ ُ آ خـ ـ-ـر ِ و ُجـودَ ت بـآ صـِ دای چـ ِـ نـدش آ وری بخـ-ـنـدَ د..

نگاه ات ؛ شکست ستمگری ست..

captive — Wed, 18 Nov 2009 09:59:18 GMT

با وجود تصادف و خراب شدن ماشین و کلی دنگ و فنگ دیگه ؛ که دست به دست هم داده بودن تا به دانشگاه نرسم، دُرست دم در ِ دانشگاه، خوشحال از به موقع رسیدن ؛ خبر ِ غیبت استاد به دلیل سفر رییس جمهوری کلی سرخوشمان کرد، که به به ، از دست تفسیر های مزخرف و ایران کوبی ها و بیسوادیش در حتی پاسخ دادن به این سوال بچه ها که " سانتریفیوژ چیست ؟" و نقد مقالاتی _که فقط در حدّ نشریات محلی هستند_ راحت شدمُ ؛ عزم بازگشت کردم !

تا کیلومتر ها جلوی استانداری پُر بود از آدمایی که زیر بارون ِ ریز پائیزی منتظر احمدی نژاد بودن !!!

تمام حواسم پی آدرسِ توی ذهنم بود ، پی چتر قُراضه ای که طبق معمول فراموش کرده بودم ، کارتی که از حواس پرتی، قسمت مرجع کتابخونه جا گذاشته بودم ، با هر تکون برف پاک کن و پاک شدن شیشه یاد همان "سعادتِ گذرا" ، انار های گندیده ی توی یخچال !! ، عکس ِ گوشه ی ذهنــم.. و ترس از اتفاق مرموزی که مث مرگ ناگریزه !

خفه ام می کرد ..

پ.ن:

- بابا ، همیشه میگه ، یه استاد فیلیپینی داشتن که استعداد خوبی توی تغییر دادن حالت چهره اش در عرض یه ثانیه داشته. اینطور که در حال غش کردن از خنده یهو خیلی رسمی و عادی میشده !

منم گمونم باید این کارو یاد بگیرم.. !!

- خدایا ! یــِ کم ؛ فقــط یــِ کم .. :"(

ماه ؛ بر نیامد..

captive — Tue, 03 Nov 2009 18:11:18 GMT

نگـ ـ ـ ـاه ام به دنبال داستان ِ تازه ای نبود ، به دنبال نقش ِ تازه ، بازیگران ِ تازه و حتی سناریویی جدید ؛

نبود..

نه ؛ من اصلا ً نگاه ام اهل بازی نبود

او که بازی ام کرد ، نگـ ـ ـاه ِ مرا نداشت

ندانستی و نمی دانی هنـــ ــوز که آن نگاه ، مال ِ من نبود !

او حیرانی ِ نگاه ِ مرا نداشت صبر ِ نگاه ِ مرا نداشت حسر ت ِ نگاه ِ مرا نداشت عُزلت ِ نگاه ِ مرا نداشت تنهایی ِ نگاه ِ مرا نداشت دوووری ِ نگاه مرا نداشت

نه ؛

او ، نگـ ـ ـ ـاه ِ مرا نداشت .. نداشت

ندانستی و نمی دانی هنـــ ــوز..

پ.ن:

وقتی بعد از هر خراب کاری چشاشو گشاااد میکنه و زل میزنه توی چشاتُ با ذوق از خراب کاریش تعریف میکنه.. دیگه نمیتونی واسَش اخم کنی .. خودشم خوب میدونه وروجک .

ابطال پذیری ویژگی اساسی هر فرضیه است !

captive — Sat, 31 Oct 2009 16:24:18 GMT

افرادی از جاندارانی که بتوانند با شرایط زندگی و محیط بیشتر سازگاری نمایند؛ در میدان حیات چیره می گردند و به تولید مثل ادامه می دهند، اما جاندارانی که نتوانند قابلیت سازگاری بدست آورند نابود می شوند؛ بنابراین گروه نخست به صورت نوع غالب در می آید.

منشاء انواع- داروین

دیگر بی خیالم ؛ دیگر از 15 ساعت درس خواندن هیچ خبری نیست.. قابلیت سازگاری را بدست آورده ام و فرایند "انتخاب طبیعی" داروین را با حالتی بسیار طبیعی تر انتخاب کرده ام.

دیگر گور ِ بابای " ارشد " و امیدواری اساتید !

دیگر پای سیستم می نشینم و به آینده ی بدون[...] فکر میکنم.

علاقه ای به "جامعه روز به روز بهتر میشود / اسپنسر "ندارم. "دریچه ی اطمینان / کوزر" را به باد استهزاء میگیرم و همچنان زبان غیر کلامی ام را دشوار تر از سابق میکنم .. لااقل سر جایش مانده ؛ غرورم که !

" اینجا راحتم ؛ دیگر تو تنها نیست "

وقتی همه ی جهان صحنه ی نمایش است و همه ی مردان و زنان فقط بازیگرانند *، من "چرا نقش*بازی نکنم ؟"

وقتی زندگی بیش از آنکه از سر اصول عقلانی باشد ، متاثر از جبر و فشار عمومی اطرافیان است.. چرا من مطابق آزمایش معروف ِ " اَش "* سرم را به تایید ِ و قبول پاسخ اشتباه پایین نیاورم ؟

- آیا واقعیت عینی ای وجود دارد که بتوانم آن را به نحو ذهنی تجربه کنم ؟

پا نوشت:

ــــــــــــــــــــــــــــــ

*آنچه دلخواه توست - شکسپیر

* مجموعه ای از رفتار های مورد انتظار

* اَش گروه شش نفری از آزمودنی ها را در ردیف جلوی کلاس نشاند و شکل چند خط را با دستگاه نمایش روی پرده ای در مقابل آنها انداخت ؛ و خواست تا از میان سه خط راست ( A . B . C ) خطی را که به اندازه ی خط ( x.) است را مشخص نمایند . جواب درست خط B بود ، اما هر 5 آزمودنی های دیگر که با اَش همکار بودند برای درک این نکته که فردِ بی اطلاع تا چه حد در فشار عمومی قرار گرفته و پاسخ نادرست را می پذیرد .. در میان بهت و ناباوری او از جریان ؛ جواب نادرست می دادند.