پرت ترین گوشه ی شب..

ماه ؛ بر نیامد..

captive — Tue, 03 Nov 2009 18:11:18 GMT

نگـ ـ ـ ـاه ام به دنبال داستان ِ تازه ای نبود ، به دنبال نقش ِ تازه ، بازیگران ِ تازه و حتی سناریویی جدید ؛

نبود..

نه ؛ من اصلا ً نگاه ام اهل بازی نبود

او که بازی ام کرد ، نگـ ـ ـاه ِ مرا نداشت

ندانستی و نمی دانی هنـــ ــوز که آن نگاه ، مال ِ من نبود !

او حیرانی ِ نگاه ِ مرا نداشت صبر ِ نگاه ِ مرا نداشت حسر ت ِ نگاه ِ مرا نداشت عُزلت ِ نگاه ِ مرا نداشت تنهایی ِ نگاه ِ مرا نداشت دوووری ِ نگاه مرا نداشت

نه ؛

او ، نگـ ـ ـ ـاه ِ مرا نداشت .. نداشت

ندانستی و نمی دانی هنـــ ــوز..

پ.ن:

وقتی بعد از هر خراب کاری چشاشو گشاااد میکنه و زل میزنه توی چشاتُ با ذوق از خراب کاریش تعریف میکنه.. دیگه نمیتونی واسَش اخم کنی .. خودشم خوب میدونه وروجک .

ابطال پذیری ویژگی اساسی هر فرضیه است !

captive — Sat, 31 Oct 2009 16:24:18 GMT

افرادی از جاندارانی که بتوانند با شرایط زندگی و محیط بیشتر سازگاری نمایند؛ در میدان حیات چیره می گردند و به تولید مثل ادامه می دهند، اما جاندارانی که نتوانند قابلیت سازگاری بدست آورند نابود می شوند؛ بنابراین گروه نخست به صورت نوع غالب در می آید.

منشاء انواع- داروین

دیگر بی خیالم ؛ دیگر از 15 ساعت درس خواندن هیچ خبری نیست.. قابلیت سازگاری را بدست آورده ام و فرایند "انتخاب طبیعی" داروین را با حالتی بسیار طبیعی تر انتخاب کرده ام.

دیگر گور ِ بابای " ارشد " و امیدواری اساتید !

دیگر پای سیستم می نشینم و به آینده ی بدون[...] فکر میکنم.

علاقه ای به "جامعه روز به روز بهتر میشود / اسپنسر "ندارم. "دریچه ی اطمینان / کوزر" را به باد استهزاء میگیرم و همچنان زبان غیر کلامی ام را دشوار تر از سابق میکنم .. لااقل سر جایش مانده ؛ غرورم که !

" اینجا راحتم ؛ دیگر تو تنها نیست "

وقتی همه ی جهان صحنه ی نمایش است و همه ی مردان و زنان فقط بازیگرانند *، من "چرا نقش*بازی نکنم ؟"

وقتی زندگی بیش از آنکه از سر اصول عقلانی باشد ، متاثر از جبر و فشار عمومی اطرافیان است.. چرا من مطابق آزمایش معروف ِ " اَش "* سرم را به تایید ِ و قبول پاسخ اشتباه پایین نیاورم ؟

- آیا واقعیت عینی ای وجود دارد که بتوانم آن را به نحو ذهنی تجربه کنم ؟

پا نوشت:

ــــــــــــــــــــــــــــــ

*آنچه دلخواه توست - شکسپیر

* مجموعه ای از رفتار های مورد انتظار

* اَش گروه شش نفری از آزمودنی ها را در ردیف جلوی کلاس نشاند و شکل چند خط را با دستگاه نمایش روی پرده ای در مقابل آنها انداخت ؛ و خواست تا از میان سه خط راست ( A . B . C ) خطی را که به اندازه ی خط ( x.) است را مشخص نمایند . جواب درست خط B بود ، اما هر 5 آزمودنی های دیگر که با اَش همکار بودند برای درک این نکته که فردِ بی اطلاع تا چه حد در فشار عمومی قرار گرفته و پاسخ نادرست را می پذیرد .. در میان بهت و ناباوری او از جریان ؛ جواب نادرست می دادند.

بیش میازار .. مـرا !

captive — Fri, 30 Oct 2009 19:17:18 GMT

-"دستاتو مشت کن ، تا بفهمم چقدر منطقیی!" توی مشتم به همان قلب ِ شکسته فکر میکنم ، کلّـیه های پُر از عفونت ! سنگ ِ 11 میلی !

مشتم را فقط برای قطرات بــ اران- م باز میکنم.. درست در آغوش ِ باد ـی که تن ِ غمهایم را با توحُّشی بی سابقه از هم می دَ رَ د..

خیال می کردم با همین چادر سیاه ؛ ملکوت ِ سفید ُ پاکت را میهـ مانــم - تا هم ّ میشه - ؛ امّـا تنها کولون به دست من بودم انگار !!

- " نه ؛ خیلی منطقیی آ ! "

نمی فهمد

از دست دادن ها را ؛

باران توی دست هایم

من تا آ 3 مان فاصله ها دارم..

فرقی هم می کند ؟

دیگر ..

وقتی بـ ا بــ ا گره کراوت یادم می داد ؛ چرا گریه می کرد پس دست هایش ؟

مـــاآ می ی ی ؛ مـــااا می.. ماما ن !

- صدای نشنیده ی من است .. که حالا گم شده توی چشم های بابـــ ـا .. -

کی تا اینــ ج ـ ا دویــدم ؟

تو کجایی پس ؟

کجایی پس ؟

پ.ن:

- هیچ مخاطبی ندارد.

عنوان ندارد..

captive — Tue, 20 Oct 2009 17:36:18 GMT

هرکس ممکن است به ملکوت خداوند وارد شود ، جز یک دسته از انسان ها ؛ روزنامه نگاران

کی یرکه گارد- همشهری جوان

فرقش مث خود ِ آدم ِ و نقاشیش ..

هی سعی داری یه جوری قسمتای بی شباهتو ، توی مغزت مدام تکرار کنی و همه ش ترس لو رفتن از این داری که دیگران - صاحب ِ صورت* - بفهمــ - ه - ن که مدام توو فکر دستاشـی ! تا خط و خال ِ جبین !

غصّه هاتو به خاطر این همه بی شباهتی توو تنهایی میخوری] [اما وقتی وارد دنیایِ یه عالمه آدم ِ دیگه میشی - از جنس ِ صاحبِ صورت- .. مث خودشون ژستِ بی تفاوتی میگیری و زل میزنی به چشاش تا درست و درمون بـکـِشیش.

باز که میگذره ازت - صاحبِ صورت- ؛ به نقاشی ِ قایمکی و ناشیانه ات ، نگا میندازی و اونو بین با ارزش ترین لحظه هات توی امنترین جا - پشت ِ پلکات- حبس میکنیــ - صاحبِ صورت-

فقط باید خووب یادت* باشه ؛ تلنبار شدن ِ اووونهمه مجله دلیل دیگه ای نداره جز شریک شدنِ حتی چن لحظه ..

پ.ن:

- آدما ؛ - تقصیر خودشون نیس آدما - نیاز دارن حتی به یه کوچولو انگیزه ، واسه آپولو هوا کردن یا دو قدم را رفتن، یا کنکور قبول شدن یا..

فرق نمیکنه اینا با هم، وقتی اون چیایی که باید باشه تا تو هم باشی نیس ! - صاحبِ صورت ! -

- امان از دست ِ جیغ و ویقای این یخچال که امون نمیده تا کمی دور از چش مامان از این خوراکیا کش بری !

* یک سامورایی..

بیا ؛ اینجا آفتاب بریز ... بگذار از وسوسه ی زندگی پُر شوم !

captive — Fri, 16 Oct 2009 17:39:18 GMT

کودک که بودم بزرگترین آرزویم ســ ِ تـار ه های کوچک دبّ اصغر بود ؛ چه می دانستم که گنبد _ مینا _ی من روشنی چشم های تو را تا ابد ِ فردا های دووور جستجو خـ ـوا هـ ـد کرد ..

راستی که "عشق اتفاق مشکوکـ یست" ؛ که پنهان ترین حفره های زندگیت را پُر اما ضمیرت را خالی میکند از هر چه زند ـ ه ـ گیست.

حالا که زمان در دستِ گذرِ بی رحم زمانه است ، چقدر پیر شده ام از خود، و چه کودکانه می خندم تو را..

من از تو چه خواستم ، _ جز دست های مهربانی ات ؟ _ که نمی توانستی !

نه ؛ فلسفه ی شانه هایم "استوارست" هنــ ــ ــ ــ ـــوز ؛ نارنجی ترین روز ها را با پرتو ِخیالت می بافد؛ و روزی تو را ، _آری؛ همان " تو " را _ از خواب هایم بیرون می کشد ..

پ.ن:

- دلیل بُعد گرفتن ؛ اونم پنج بُعد ! برای انسان چیه ؟ ، این بُعدا چیه که جسم به جسم اگر تغییر کنه ؛ چشم به چشم هرگز عوض نمیشه ؟

- خیلی خووب بود ؛ خوش گذشت.. مشهد ، مسیراش ، قره قوروتاش ، قم و سوهاناش ..

بیچاره ندانست که یارش سفری بود !

captive — Mon, 05 Oct 2009 21:17:18 GMT

میگن غربت همیشه ام بد نیس.خوبیش اینه که به خودت نزدیکتری و بیشتر یادت می افته که چقدر به لحظه های گذشته بدهکاری و به لحظه های باقی مونده مدیون !

یه جایی از دکتر چمران خوندم، نوشته بود:" اینها را به نیّت آن ننوشته ام که کسی بخواند " ! ( ؟ )

اما من میخام بنویسم که بخون_ ه _ن؛ هر چند که کلمه هام تَه می کشن سَر ِ این قصّـه ی نا تمومــ..

بنویسم به نیّت اینجا ؛ به نیّت همون جایی که مدام خیالاتمو توش ورق میزنم و ..

حالا حکایت ، حکایت ِ من _ ه _ و یه سفر !

اووووه !! چقد شلوغش کردم ..! دارم میرم پیش ِ ضریح ِ طلایی و آستان ِ مقدسش ، میرم برای کبوتراش دون بپاشم.. میرم خالی بشم و توی گودی ِ انگشتای جوهریم سبزی و عشق بکارمو برگردم..

میرم نفس بکشم توو هوای ِ نفس های گمشده ام..

دارم میرم مشهد.

انشالا..

آخر جاده ، می رسم به ماه !

captive — Wed, 01 Jul 2009 23:01:18 GMT

میگن:" صداقت یعنی اینکه به "خـودت" راجع به دلیل کاری که می خوای انجام بدی ، دروغ نگی ! "

منم..

خو اگه کسی دلـشو نداره ، من داشتـــم ؛ یه کوچولـــوشو !

نمیخوام بگم به دنیا -ت- اومدم ، اصلا ؛ می خوام بگم هنـ ـ ـ ـ ـوز هستــــَم

پس " تولدم مبارک" ؛ نه ؟

پ.ن:

- آره میدونم، نشد جلو خودمو بگیرم ؛ خب تولدم بووود ! اما دیگه تکرار نمیشه تا مدتهای مدیـــد ;-)

همراه ِ تنهایی میرم !

captive — Sun, 10 May 2009 13:30:18 GMT

- نفرین ، بر کسانی که از زندگی تعریفی ندارند ؛ اما آن را با اعتماد به نفسی وافـر ! تعریف می کنند؛ نفرین..!

- گاهی برای گرفتن تصمیمات دیر میشه ؛ گاهی هنـوووز زوده ؛ یه وخ تردید داری ؛ امّا ، زمانی هم درست وقتشه !

این روزا یاد اون گُر به هایی افتادم که تو بــالــکـن خونمـون جا خوش می کردن _شاید چون ما دسترس ترین طبقه بودیم _ !! ،

اون روزا وقتی بابا می گرفتشون و مینداختشون توو گونی و با دوچرخه می بردشون یه جایِ دووور ، تا راهِ خونه رو دیــگـه پیدا نکنن . . همش با خودم می گفتم: " چرا بابا این کارو میکنه ؟" !

حالا گمونم می دونم چرا .. ! .. شاید برای این ِ که می خوام خودمُ بندازم تو گو نـ یـــُ ؛ ببــ ـــ ـــ ـــ ـــرم یه جایِ دووور !

پ.ن :

خب ، حالا وقتشه !

نه بابا ، خداحافظی چیه ؟ وقتِ دو بــا ره شدنِ _همون تازه ;) _ مدیونی اگه بگی خودشیفته س _ هِی با تواما ؛ انـارک دی: _ ولی گاهی برای موندن باید رفت ؛ البد نه برای همیشه ! دی:

آخه میگن وقتی یه چیزُ می خوای باید براش تلاش کنی !

دروغ میگن ؟؟ نمیگن لابد ؛ مثِ همـ یــ ـشه :)

امیدوارم مثِ یه دوست ارزششو داشته باشم ، که اگه یه مدتی میرم ؛ امّا توو یادتون بمونـم ، اگه نه ، همان بهتر، مرا به دل مَگیرید. (شاید همین فردا از دردِ دوری ِ شما برگشتم اصلا دی: )

می دانم که بر می گر دم ؛ مثل همـ یــ ـشه با یک سبد سیب ِ ُترش که بسپارمشان به دست های

"تـو"

تویی که خود هزاران سطری..

همان هفت شماره ی ساده

captive — Fri, 08 May 2009 19:23:29 GMT

شکایت نمی کنم، اما
آیا واقعاً نشد که در گذر ِ همین همیشه ی بی شکیب،
دمی دلواپس ِ تنهایی ِ دستهای من شوی ؟
نه به اندازه تکرار ِ دیدار و همصدایی ِ نفسهامان!
به اندازه ی زنگی...
واقعاً نشد؟
واقعاً انعکاس ِ سکوت،
تنها حاصل ِ فریاد ِ آن همه ترانه ی
رو به دیوار ِ خانه ی شما بود؟
نگو که نامه های نمناک ِ من به دستت نرسید!
نگو که باغچه ی شما ،
از آوار ِ آن همه باران
قطعه ای هم به نصیب نبرد!
نگو که ناغافل از فضای فکرهایت فرار کردم!
من که هنوز همینجا ایستاده ام!
کنار همین پارک ِ بی پروانه
کنار همین شمشادها، شعرها، شِکوه ها...
هنوز هم فاصله ی ما
همان هفت شماره ی پیشین است!
دیگر نگو که در گذر ش گریه ها گُمش کردی!
نگو که نشانی کوچه ی ما را از یاد بردی!
نگو که نمره ِ پلاک ِ غبار گرفته ی ما،
در خاطرت نماند!
آیا خلاصه ی تمام این فراموشی های ناگفته،
حرفی شبیه « دوستت نمی دارم» تو
در همان گفتگوی دور ِ گلایه و گریه نیست ؟

"یغما گلرویی"

پ.ن :

می خواستم حرفی بزنم.. !

v I i z Z Z

captive — Sat, 02 May 2009 14:30:18 GMT

خـ ـرمگسـ ؛ مدام خودش را می کوبید به شیشه ی مشبّکِ پنجره ، و خـ ـرمگسـیــ دیگر ، با دست پایی شکسته به تلاش مزبوحانه اش می نگریست.

نه ، اشتباه نکن ؛ مـ ــن آن خـ ـرمگسـ دومی ام !

پ ن :

- کی گفته حتما پسرا باید برن پیشنهاد بدن ؟ ، من تصمیم دارم این رسمو بشکنم و به خودم پیشنهاد بدم *

*ببند نیشتو ! جدی گفتم .